Columns

Ik zie, ik voel, ik hoor, ik schrijf…

Dat is precies wat je terug kunt vinden in de columns van Sylvia Peters. Korte stukjes tekst, waarin zij haar dagelijkse inspiratie, verbazing of irritatie in kwijt kan. Haar blog, maar ook kranten of magazines, de sociale media of schrijfwedstrijden zijn hier een prima platform voor.

 Beste mijnheer Samson, – 4 maart 2016 (geplaatst in Metro)

 

 

De waanzin die ‘geld en macht’ heet – 27 februari 2016 (geplaatst in Metro)

We hebben er allemaal wel eens één in onze omgeving gezien. Zo’n stampend, over de grond rollend en krijsend kind. Wat nog harder ging schreeuwen als het zijn zin niet kreeg. Je stond erbij, met het plaatsvervangende schaamterood op je kaken en jeukende handen om het joch eens flink door elkaar te rammelen.

Dat zelfde gevoel heb ik ook als ik op televisie naar één van de nieuwe presidentskandidaten kijk; mister Donald Trump. De man brengt verschillende gevoelens in me boven, waaronder dat jeukende handen gevoel. Als hij begint te krijsen op het podium om zo zijn mening te verkondigen, dan vertoont Donaldje namelijk veel overeenkomsten met dat verwende kreng wat zijn moeder tot waanzin dreef.

De plaatsvervangende schaamte heb ik wederom, als ik de zelfingenomen Trump zijn medekandidaten op hun uiterlijk hoor bekritiseren. Vrouwen moeten het vaak ontgelden: ‘dikke varkens, luieriken en walgelijke beesten’. Maar ook een gehandicapte journalist in het publiek krijgt een sneer. Trumps humor over de rug van een ander schijnt voor sommige Amerikanen erg grappig te zijn.Politieke correctheid is niet zijn ding, hij heeft er echt geen tijd voor.

‘The Donald’ ziet gelukkig wel dat zijn land grote problemen heeft en denkt dat op te lossen met een muur tussen Mexico en de VS. Ebola patiënten en moslims mogen er straks niet meer in en China moet ook eens goed aangepakt worden.
De opwarming van de aarde is volgens de blonde ‘God’ een noodzakelijk iets. Al is het alleen al omdat New York wel een paar extra graden kan gebruiken.

Dit alles brengt ook een gevoel van angst in me boven. Het idee dat een dergelijke idioot aan het hoofd van zo’n machtig land komt te staan, staat me helemaal niet aan. Hoe kan zo’n iemand de wereldvrede bewaren? Of in ieder geval zijn best er voor doen? Gaat hij krijsen en rollen op het Kremlinse tapijt als hij en Poetin geen overeenstemming kunnen vinden? Is Angela Merkel een lelijk dik varken als ze niet naar zijn pijpen danst? Of krijgt de Noord-Koreaanse leider dit toegeschreeuwd?

Hij zal een fijn voorbeeld zijn voor al zijn onderdanen, die volgens Trump allemaal een wapen moeten dragen. Binnen een paar weken zullen de eerste schietpartijen zich waarschijnlijk al voordoen. Luieriken, walgelijke beesten, moslims en zelfs gehandicapten worden mogelijk loslopend wild voor zijn volgers.

Geef mij dan maar Rutte, misschien ook niet perfect. Maar wel verder verwijderd van de waanzin die geld en macht heet.

 
‘Doe het zelf’ krijgt nieuwe dimensie – 19 februari 2016 (geplaatst bij Metro)

Als de jaren gaan tellen, slaat het verval toe. Bij de een misschien wat sneller dan bij de ander. Gelukkig kunnen we hier tegenwoordig wat aan doen. Waar vroeger een facelift alleen voor de rijken was weggelegd, hebben miljoenen vrouwen tegenwoordig de Botox spuit en de fillers ontdekt. Sommige knappen er echt wel wat van op, maar ik heb ook koppen voorbij zien komen die in een lugubere tekenfilm niet zouden misstaan. Misschien heeft het te maken bij wie je het laat doen of hoe vaak je het doet, maar uiteindelijk krijgen er toch veel de uitdrukkingsloze eenheidsworstkop. Als ze dan ook nog de lippen en tieten op laten spuiten, moet ik toch enigszins denken aan een kruising tussen van Katrien Duck en een kameel.

Maar alle gekheid op een stokje, we hebben het hier natuurlijk over die types die geen maat weten. Ik denk dat er genoeg vrouwen zijn die iets aan zichzelf laten doen, zonder dat zij een karikatuur van zichzelf worden. Vrouwen die bijvoorbeeld hun borsten laten doen omdat ze ongelukkig zijn met hun oude theezakjes, hebben wat mij betreft gelijk. Net zoals de mensen die een buikwandcorrectie laten doen omdat ze zo’n doorzettingsvermogen hadden om tientallen kilo’s af te vallen. Daarbij is het jouw lijf en moet je doen wat je happy maakt.

Gelukkig is er tegenwoordig voor diegene die ook niet tevreden zijn over de hang/stand van hun borsten een goedkoper alternatief: het decolletape van een bekende ‘doe het zelf’ keten. Kim Kardashian toonde op de sociale media hoe je het tape moest plakken om een super decolleté te creëren. Waarschijnlijk werkt het niet op theezakjes, maar met een leuke C of D moet er toch wat winst te behalen zijn? Lijkt mij trouwens ook ideaal voor rimpels, wallen en vetrollen. En dat alles voor een zeer billijke prijs.

Uiteindelijk blijkt wederom dat ik niet zo’n ‘doe het zelver’ ben. Ik zie er namelijk enorm tegenop om die tien rollen tape er straks weer af te halen. Ik denk dat ik voor de rest van mijn leven maar een mummie blijf.

NIKKI EN ANNA – 26 januari 2016 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

‘De jeugd van tegenwoordig’. Ik hoor het mijn ouders nog zeggen en ik voel ook nog steeds de irritatie die ik destijds had, wanneer ze deze woorden uitspraken. Toch heb ik zelf soms ook deze gedachte, alleen ik vertik het om het uit te spreken. Want ik wil niet alles en iedereen over één kam scheren, ook de jeugd niet. Er zijn namelijk genoeg jonge mensen, waar we met z’n allen een voorbeeld aan kunnen nemen.

Neem nou Nikki en Anna. Twee leuke meiden van zestien jaar, die midden in de ontdekfase staan van school, jongens, uitgaan, kleding en vrienden. Vol levenslust en wilde plannen. Juist die wilde plannen baren de meeste ouders vaak zorgen. Hoe moet dat als ze voor het eerst alleen op vakantie gaan? Gaan ze te veel drinken? Kunnen ze van de drugs afblijven? Doen ze geen rare dingen? De ouders van Nikki en Anna maken zich ook zorgen, maar van een heel ander kaliber.

De grootste zorg die zij straks hebben, is gebaseerd op de afstand die er dan tussen hen en hun dochters zit. Want Nikki en Anna gaan niet zomaar op vakantie. In de meivakantie vliegen zij voor twee weken samen naar Cambodja, naar Phnom Penh. Hier gaan ze lesgeven aan arme kinderen tussen de vier en twaalf jaar. Door meiden zoals Nikki en Anna, kunnen deze kinderen toch naar school.
De reis, het verblijf en zelfs het lesmateriaal, ze moeten het allemaal zelf financieren. Een klusje hier en een klusje daar. Zelfs het zakgeld wordt opzij gezet. Donaties zijn welkom, maar de meiden willen niet zomaar om geld vragen.

Hoe kom je op een dergelijk idee? Waarom niet gewoon twee weken zonnen en feesten in Spanje? Omdat ze iets ‘goeds’ willen doen. Iets waarvan andere jonge mensen, die het een stuk zwaarder hebben van mee kunnen profiteren. Daarbij is het natuurlijk een bijzondere ervaring en zeker een pluspunt op de CV van Nikki als je International Business Administration gaat studeren of als je zoals Anna piloot wilt worden.

Nikki en Anna zijn toppers. Twee moedige meiden, begaan met het lot van anderen en niet bang om een uitdaging aan te gaan. Niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken en vol enthousiasme om de weg van de toekomst in te slaan. Dat is dan ook de jeugd van tegenwoordig en ditmaal zonder negatieve bijklank.

THE SHOW MUST GO ON – 22 januari 2016 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

Voor de komende twee uur zit ik in de trein, op weg naar Nederland. Zojuist vertrokken uit Keulen, de stad waar het er op oudejaarsavond niet zo prettig aan toe ging. Het is inmiddels drie weken later, maar Keulen is voor mij nog steeds gehuld in een negatieve waas. Ondanks dat de stad momenteel gevuld is met duizenden enthousiaste beursgangers. Het leven gaat gewoon door, zo ook het grootse internationale evenement. Op de meubelbeurs wordt er wel over gesproken. Vaak met ongeloof. De meeste mensen hebben het gevoel dat het allemaal wat overtrokken en opgeblazen is. Tenslotte lijkt het er in Keulen niet anders aan toe te gaan dan tijdens de voorgaande jaren?

Deze mensen brengen nog steeds hun dagen door op de stands of slenteren van hal naar hal, met een koffer gevuld met catalogi. ’s Avonds vullen ze hun maag met liters bier, eten een grote ‘eisbein’ of de vertrouwde Wiener schnitzel. Om de volgende morgen weer op de beurs te verschijnen, met nog pijnlijkere voeten of een flinke kater. Maar ze zijn er wel, want ‘de show must go on’.

Misschien maar beter ook, dat ze zich niet van de wijs laten brengen. Dat ze niet schrikken van de tientallen politiebusjes die rondom de Dom in het centrum staan. Dat ze zien dat de Keulenaren vrolijk in hun carnavals outfit op straat verschijnen en de vrouwen nog steeds alleen over straat lopen. Dat het ze niet opvalt dat de politie vaak jongemannen staande houdt en naar hun papieren vraagt. Dat het de normaalste zaak van de wereld lijkt, dat de vele security mensen met gemuilkorfde herdershonden in en rondom het beursgebouw bivakkeren.

Op het station zelf lijkt er weinig veranderd. Het mierennest van reizigers zoekt het juiste perron en snackt nog even bij één van de vele fastfood zaken. De zwerver vraagt om een sigaret. De beursgangers die net zoals ik al naar huis gaan, evalueren hun dagen in de trein. Was Keulen goed geweest of viel het tegen?
Nee, het viel mee. Ook al bestaan er sommige figuren die het dagelijkse westerse leven zo graag wreed willen verstoren, ‘the show really must go on…’.

IK BID NIE VEUR BRUUNE BOON’N EN AANSLAGEN –  14 januari 2016 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

Het is lang geleden dat Bartje op televisie de beroemde uitspraak deed. De ouderen onder ons, kunnen zich het jongetje uit het Drentse arbeidersgezin misschien nog wel herinneren.
‘Ik bid nie veur bruune boon’n’ zei hij opstandig aan de eettafel, als zijn moeder zijn bord vol schepte met bruine bonen.

Tegenwoordig voel ik me soms net Bartje. We hebben namelijk een paar overeenkomsten. Ook ik houd niet van bruine bonen én ik bid ook niet voor alles. Eigenlijk bid ik helemaal niet en dat is lastig vandaag de dag.

Tegenwoordig moet je blijkbaar je solidariteit tonen met een hashtag, gevolgd door hetgeen waar je voor bidt. Zoals: ‘#prayforParis, #prayforBeiroet, #prayforIstanbul en nu weer #prayforDjakarta’. Best een mooi initiatief, maar wat nu als je helemaal niet wilt bidden? Als je wel heel erg meeleeft met het drama wat zich heeft voltrokken, maar niet wilt bidden. Als je soms het gevoel hebt dat al dat bidden van die verschillende geloven de wereld vaak niet beter maakt?

Ik denk dat een geloof prachtig is als het iemand steun en liefde kan geven, maar dat een geloof weerzinwekkend is als het wordt misbruikt om dood en verderf te zaaien. Ik geloof nooit dat een geloof zo bedoeld is. Of je nu spreekt van het christendom, de islam, of een ander geloof. Ik denk dat iedere God zijn volgelingen het beste toewenst, zoals leven in een vreedzame wereld. Ik geloof ook dat iedere gewijde stad of grond alleen maar heilig kan zijn als er geen bloed vergoten wordt. Daarbij denk ik dat iedereen recht heeft op een eigen geloof en dat we elkaars geloof moeten respecteren zonder elkaar hiermee te kwetsen of iets op te dringen.

Terwijl ik dit schrijf, valt het me op dat ik als ‘semi-Bartje’ toch nog best wel in veel dingen geloof. Zoals het geloof dat we met elkaar de wereld leefbaarder kunnen maken. Maar dan moeten we wel allemaal stoppen met geloven dat het vanzelf wel goed komt. We moeten er met elkaar hard voor werken om wereldwijd vrede te kunnen realiseren.
Misschien kunnen we hier gelijk een mooie hashtag van maken: #IBELIEVEINPEACE<

BESTE PREMIER RUTTE – 8 januari 2016 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn, nummer 1 Wall of Fame)

Ik wil geen onrust stoken, maar toch moet me even iets van het hart. De laatste maanden volg ik onrustig het nieuws, zonder een geloof te veroordelen. Een paar weken geleden, kreeg ik het bericht onder ogen dat de Europese veiligheidsdiensten door een buitenlandse zusterorganisatie waren gewaarschuwd. Tijdens oud en nieuw werden er op meerdere plekken in Europa aanslagen verwacht. Men dacht dat de herrie van het vuurwerk en de mensenmassa op straat de ideale omstandigheden waren voor een aanslag. Rond middernacht konden er genoeg slachtoffers worden gemaakt.

Gelukkig bleef een aanslag uit. Althans, in de vorm die wij voor ogen hadden. Maar is dat echt wel het geval? Naar mijn gevoel zijn er namelijk wel degelijk aanslagen gepleegd, op meerdere plekken in Europa zelfs. Het gaat hier dan misschien niet om een schiet- of bom incident, maar wel om een aanslag op ‘het vrouw zijn’. Ik denk daarom echt dat de terreurdreiging een reële inschatting was, weliswaar anders verpakt als voorheen.

In Keulen, Stuttgart, Hamburg, Salzburg, Helsinki en Zurich zijn meerdere aangiftes gedaan. Vrouwen zijn hier bestolen, betast, geïntimideerd, uitgescholden, aangerand en zelfs verkracht. Op een plein, midden in het centrum van Keulen krijgen talloze figuren de kans om een spoor van vernedering achter te laten.

Dit is een aanslag op vrouwen. Stigmatisering van de bovenste plank. Hoe kunnen mensen nu van ons verlangen dat we niemand in hokjes plaatsen, als westerse vrouwen massaal worden belaagd? En waarom? Omdat we niet gehuld zijn in een zwarte lap? Omdat we hier vrij zijn om vrouw te zijn, in alle opzichten?
Worden we gestraft omdat we geen oordeel proberen te vellen over de ellenlange rijen met mannen die de grens over trekken? Gevluchte mannen, die soms vrouw en kinderen gewoon hebben achter gelaten in oorlogsgebied? Zijn dit dezelfde mannen die nu een spoor van verderf trekken? Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar als het wel zo is, dan gaat er iets goed mis.

Als dit dezelfde personen zijn, dan hebben we afgrijselijke monsters de Europese grenzen laten passeren. Mensen die misbruik hebben gemaakt van onze humaniteit. Ik zal ze zeker niet over één kam scheren, maar hoe zie ik het verschil?

#IchbineineFrau

EEN ‘GEVALLETJE’ MAN – 5 januari 2016 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

‘Hahaha…’ Opnieuw probeer ik mijn gezicht in de plooi te houden als ik het stukje weer lees, maar helaas… Het is te lachwekkend. Maar eigenlijk ook zeer triest.

Begin december, wordt er in Londen een 46-jarige miljonair beschuldigd van verkrachting. Een 18-jarige jongedame doet aangifte. De man ontkent stellig, hij voelt zich beslist niet schuldig. Sterker nog, dat hij zijn piemel in haar stak, was meer een gevalletje van: ‘een ongeluk zit in een klein hoekje’. De ‘arme man’ was namelijk gevallen en tijdens zijn val penetreerde hij haar per ongeluk. Echt niet bewust hoor… Nee, slechts een vervelende bijkomstigheid.

Ben je dan triest? Dan heb je zoveel geld te spenderen, maar moet je toch per ongeluk vallen. Valt er anders niemand op jou? Of heb je gewoon geen respect voor een vrouw en durf je niet te bekennen dat jij iets perse wilde? Iets wat zij niet wilde? Als dat zo is, ben je eigenlijk gewoon zielig.

Nu, bijna een maand later zijn er in meerdere Duitse steden tientallen vrouwen aangerand, geïntimideerd, beroofd en verkracht. Ook een gevalletje van ‘per ongeluk’? Misschien greep jij haar niet expres bij haar billen, maar dacht je dat het de leuning van de Keulse Dom trap was? Of misschien struikelde jij ook wel in de straten van Hamburg en waren haar borsten het enige houvast wat je had om je val te breken?

Of misschien ben jij zelf gewoon nog dieper gevallen. Je respectloze handelingen komen je hopelijk duur te staan. Je bent waarschijnlijk geen miljonair zoals die Londense leugenaar, dus misschien moest jij echt op jacht? Of is het mogelijk dat je dacht dat het stoer was? Wellicht was het een gezamenlijk plan? Zo van: ‘Kom, we pakken al die wijven vanavond. Die sletten verdienen geen respect.’ Ging het zo? Zou je willen dat dit de nieuwe trend wordt, dat vrouwen niet meer veilig over straat kunnen? Dat zelfs een vrouw die volledig gehuld is in een boerka, soms niet veilig is voor de wreedheden van een man?

Je vergeet één ding met je respectloze gedrag voor de vrouw. Ook jij, komt uit de vagina van een vrouw. Net zoals je zusje, je oma, je tante of vriendin. Zonder die vrouw was jij er niet geweest. Respectloos gedrag naar vrouwen is dus je afkomst verloochenen. Massaal fout gedrag brengt ook jullie afkomst in gevaar. Dus verzint eer je begint.

JIJ MAG KIEZEN… – 27 december 2015 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

2015, het jaar waarin Parijs tot twee maal toe diep in het hart getroffen wordt. ‘Je suis Charlie’ wordt zelfs een beladen begrip. Het zijn niet de enige aanslagen die 2015 te verwerken krijgt, wereldwijd hebben mensen te maken met terreur. Zoals bij de aanslag van de zelfmoordenaars in Beiroet of op de vakantiebestemming in Tunesië. Een rode draad is Daesh, strijders voor een zogenaamde staat die waanzin vertegenwoordigt. Ook een Russisch passagiersvliegtuig moet er aan geloven. De vliegangst neemt toe, dit borrelde al na de crash met de Airbus A320 van Germanwings. Vluchtelingen komen massaal naar Europa. Sommige Nederlanders staan op hun achterste benen en gedragen zich als de eerste de beste terreur dwaas.

We maken ons zorgen, ook al hebben we het hier goed. Hoe gaat dit verder? Hoe vergaat het de volgende generatie? Het antwoord is simpel: ‘Dat ligt aan ons…’

In plaats van klagen, schelden, veroordelen… Moeten we ons herpakken. We moeten een andere weg inslaan. We gaan stoppen met elkaar voor rotte vis uitmaken op de sociale media. We beoordelen niet meer op kleur, geaardheid en/of geloof. We stoppen zelfs met de negatieve uitlatingen over het Nederlands elftal, wat de voorrondes van het EK niet is doorgekomen. We rechten onze rug en stappen vol goede moed straks het nieuwe jaar in. ‘Je suis positief’ wordt het nieuwe begrip. We laten zien dat Nederland een heerlijk land is, waar we vreedzaam naast elkaar kunnen leven, zoals we al voor jaren hebben gedaan. We willen geen terreur, geen aanslagen en geen fobie voor wat dan ook hebben. We gaan met elkaar in gesprek en zoeken oplossingen. We staan open voor anderen, maar vergeten ook niemand in onze directe omgeving. We verwelkomen iedereen die mee wil bouwen aan een vreedzame toekomst voor de nieuwe generatie.

Wat doen we met de idioot, de gewelddadige, de racist, de profiteur, de extremist en de negatieveling? Die laten we kiezen uit twee opties:
1. ‘je suis positief’ en je helpt mee om een vreedzame toekomst te bewerkstelligen.
2. ‘je ne suis pas un Nederlander’

Meer keus is er niet.

BESTE JOHN, – 22 december 2015 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

Ik heb goed nieuws voor jou en Yoko.
Je nummer ‘Imagine’ staat namelijk op nummer 1 van de top 2000
Dat had je niet verwacht zeker, na zoveel jaar?
Ik ook niet hoor, vorig jaar stond je nog op 38 en verder dan de zevende plaats ben je in die top 2000 nooit gekomen.
Toch is je nummer herontdekt en zelfs door mensen die na jouw overlijden geboren zijn.
Kun je jezelf voorstellen dat dit nummer eindelijk doet waarvoor jij het geschreven hebt?

In jouw tekst staat dat het makkelijker is als je een bepaald beeld schetst.
Bijvoorbeeld dat er geen hemel of hel is, maar alleen een mooie lucht
Kon jij je toen ook voorstellen dat die hel zich niet altijd onder ons bevindt, maar soms zelfs tussen ons in?
Je wilde dat er geen landen waren en ook geen geloof.
Stel je eens voor, dat er nu zelfs staten zijn die het geloof misbruiken.
In jouw tekst, droom je van een wereld zonder hebzucht of honger en een verbroedering van de mensheid.
Bedoelde je hiermee ook de honger naar macht en geld?
Hoe dan ook John, ik denk echt dat de kern van dit lied na 44 jaar tot veel van ons is gaan doordringen.

We gaan misschien eindelijk beseffen dat geen enkel geloof of land het waard is om voor te sterven.
Dat we moeten genieten van het leven wat ons gegeven is.
Hiermee kom ik ook gelijk op het punt in jouw lied waar ik het beslist niet mee eens ben.
Jij vraagt om ons voor te stellen dat er geen bezittingen zijn?
Een leven is toch het meest kostbare bezit? Dat mogen we toch niet zomaar afpakken?

Weet je John, ik denk dat jij je best goed voor kan stellen waarom we massaal op ‘Imagine’ stemden.
Jouw lied is een muzikaal geschenk aan de mensheid, een bezit wat we in deze tijden soms hard nodig hebben. Mocht je nog ergens vandaan kunnen meekijken, dan zie je dat de eenheid van de wereld soms ver te zoeken is.
Dus John, dank je voor het delen van jouw droom. We gaan er allemaal nog eens goed naar luisteren. Misschien moet iemand het lied vertalen in meerdere talen, zodat alle volkeren mee kunnen dromen.

VREEDZAAMHEID, GEZELLIGHEID EN SAAMHORIGHEID – 17 december 2015 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

Godsamme, het is al bijna kerst. Wat is het jaar voorbij gevlogen. Overal komen de pseudo dennenbomen alweer uit de kast. En ‘uit de kast komen’, dat mag in Nederland. Hier en daar natuurlijk ook een echte boom, rijkelijk voorzien van springstaarten, takluizen, motten, mijten en spinnen. Gezellig, tenslotte gaat het om het samenzijn met de kerst.

Voorafgaand aan de kerstdagen vliegen de kerstborrels om je oren en we nemen alvast de nodige calorieën tot ons, in voorbereiding op de daadwerkelijke dagen. Je maag kan maar vast wat opgerekt zijn. Terwijl we druk zijn met inzuipen, boodschappen doen, cadeautjes kopen en tussendoor je werk afronden, is je geest druk met het integreren. Aanpassen aan een periode van vreedzaamheid, gezelligheid en saamhorigheid.

Je moet je instellen op de taferelen aan de kersttafel, waar de demente oudtante ongegeneerd drie ons paling van de schaal af snaait. Waar de opboerende opa meer borreltjes drinkt dan eigenlijk goed voor hem is en waar je moeder met verhitte wangen en los gepiekt haar zeker niet vreedzaam naar je vader kijkt. Kunstig verpakte bonen in een reepje knapperig spek worden op tafel gezet, samen met de flinke rollade en de aardappelpuree. Leuk, maar het blijft toch gewoon die Hollandse hap in een kerst jasje. Ligt Flappie op tafel, dan heb je echt een probleem als je alternatieve neef ook nog even aanschuift. Misschien is er geen diner aan tafel, maar een heus buffet. Iedereen heeft hapjes gemaakt en sommigen hebben er echt werk van gemaakt, maar anderen hebben nog net niet een ons kaas op een schaal gepleurd. Let maar eens op, dat zijn juist diegene die als eerste de rijkelijk gevulde schalen van een ander hebben geplunderd.

Maar je zegt niets. Daar is kerst niet voor. Deze dagen moet je juist lief zijn voor elkaar. Je verdraagt je zeurende tante, je negeert zo veel mogelijk je minnares en je koestert de familie en vrienden. Want het is kerst.

Volgevreten lig je na de kerstdagen in bed. Volgend jaar ga je het allemaal anders doen. Geen kerstverplichtingen meer, geen beestjes boom en niet iedere avond twee kilo zwaarder te laat naar bed. Nee, lekker naar een tropisch strand of van die besneeuwde berg af suizen. Helaas duurt het weer circa 50 weken eer dat het weer zo ver is. Tegen die tijd zijn we alles weer vergeten, op die paar kilo na, die er nooit zijn afgegaan. De boom komt weer uit de kast en braaf schuiven we weer aan bij de feestelijke gelegenheden.

MAAK JE KINDEREN BLIND – 9 december 2015 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

Elke vorm van onderscheid, uitsluiting of beperking op grond van een huidskleur, afkomst, ras of andere kenmerken die de rechten van de mens teniet doen zijn verboden. Toch zien we het nog steeds om ons heen, dag in en dag uit. Niemand vindt het leuk om gediscrimineerd te worden en toch krijgen we het niet de wereld uit. En waarom? Omdat we onze zintuigen soms teveel gebruiken. Onze ogen zien te veel.

Stel je toch eens voor dat je blind zou zijn. Jouw ogen die geen kleuren kunnen zien of andere kenmerken. Hoe zou jij dan je buurman beoordelen die je iedere dag vriendelijk gedag zegt en je misschien wel helpt met oversteken. Zou je moeite hebben met een Zwarte Piet die grapjes met je kinderen maakt en ze cadeautjes geeft? Misschien vind je het zelfs wel gezellig om met die dame met een hoofddoek te gaan winkelen. Waarschijnlijk hebben jullie een leuk gesprek met de jongeman die jullie een nieuwe mascara verkoopt. Dat hij zelf ook opgemaakt is, dat zie je niet. Zelfs de twee mannen die net nog hevig stonden te zoenen, komen vriendelijk op jullie over als ze helpen om je ov-jaarkaart voor de scanner te plaatsen.

Blind zijn heeft dus voordelen. Je beoordeelt mensen dan op hun doen en laten. Het karakter van je medemens wordt ineens belangrijker dan het uiterlijk. Want wat zou het jou uitmaken of de dame die je iedere dag komt wassen uit een Afrikaans land komt en een pikzwarte huid heeft? Als ze iedere dag liefdevol voor je klaar staat, doen andere dingen niet ter zake. En wat maakt het uit als die aardige blanke homo jongen in jouw halal slagerij komt werken? Je hebt geen idee want het enige wat je merkt is dat hij vriendelijk tegen de klanten is en zijn werk goed doet.
Maar we zijn niet blind. En ook onze kinderen niet. Zij zien hoe wij fel discussiëren over het ‘zwart zijn’ van Zwarte Piet. Ze zien hoe sommige groepen mensen met een bepaald geloof over één kam worden geschoren. Ze zien veel…

Maak ze blind, voor kleur, voor ras, voor geloof of voor anders geaardheid. Leer ze te oordelen op het gedrag en karakter. Stop met die vurige discussies, als je jouw kind een vreedzame toekomst gunt. Ze zullen je dankbaar zijn, of ze nu een lichte, een donkere of een groene huid hebben.

HET GELOOF 2.0 – 4 december 2015 (geplaatst bij Metro Lezerscolumn)

Het wordt echt tijd voor een nieuw geloof: het geloof 2.0. Ondanks dat ik zelf niet zo’n fervent aanhanger van het ‘geloven’ ben, kon ik me hier wel in vinden. Dus ik geloof tegenwoordig ook, namelijk in 2.0 Natuurlijk wil ik, zoals een goed gelovige betaamd, mijn overtuiging graag met jullie delen. Opdringen mag helaas niet. In tegenstelling tot sommige andere geloven, wordt de vrijheid van anders denken bij dit geloof te veel gerespecteerd.

Natuurlijk mag u van mij best even naar de 13 waarden van 2.0 kijken. U blijft zelf vrij in uw keuze om ook dit geloof aan te hangen. Ik zet geen voet tussen de deur en ik zal ook uw hoofd er niet afhakken als u denkt dat het niets voor u is. Lees het gewoon eens door en laat het op u inwerken. Er komt geen heilige kracht aan te pas, slechts een gezond verstand.

1- Diegene die u vereert bent u zelf. Geloof in uzelf zonder hierbij een ander te schaden.
2- Respecteer het leven van uzelf en een ander. Iedereen leeft maar één keer op deze aarde, dus ga er zorgvuldig mee om.
3- Deze aardbol is ons tijdelijke ‘Thuis’. Hou hem leefbaar en beschikbaar voor iedereen.
4- Gebruik uw verstand bij handelen of spreken. Verplaatst u eerst in die ander. Zou u dit leuk vinden?
5- Geweld is vaak slechts een poging om er zelf beter van te worden. Zou u het slachtoffer willen zijn?
6- (Ver)oordeel een mens niet op de buitenkant. Een huidskleur of uiterlijk zegt niets over het karakter. Net zoals een afkomst, geloof of een geaardheid dit niet doet.
7- Blijf van andermans leven en eigendommen af. Het geeft u meer voldoening als u er zelf uw best voor heeft gedaan.
8- Het verafgoden van macht en geld brengt u minder ver, dan het hebben van kennis en een goede gezondheid.
9- Niet iedereen denkt hetzelfde, wees hier dankbaar voor. Niemand wil een ‘eenheidsworst’ als maatschappij.
10- Oplossingen geven meer voldoening dan halsstarrigheid. Met elkaar in gesprek blijven, kan een uitweg bieden.
11- Schelden, pesten en dreigen zijn symptomen van het ontbreken van sociale en emotionele capaciteiten en een normale dosis verstand. Probeer dit gemis aan te vullen.
12- Geweld op basis van een geloof kan door geen enkele god verzonnen zijn. Heilige grond verliest zijn heiligheid als hier door geweld bloed vloeit. Leef niet volgens (schijn)heilige normen.
13- Een geloof hoort in je hart en je hoofd. Hou het daar!

FACEBOOK’S NIPPLEGATE  – 29 oktober 2014 (geplaatst bij Metro lezerscolumn)

Er is goed nieuws voor alle liefhebbers van porno, mensen die willen choqueren, vloeken en schelden en aandachtzoekers. Speciaal voor deze groepen hebben we tegenwoordig de nieuwe versie van Facebook. Een sociaal platform met asociale richtlijnen. Een Facebook gebruiker die een foto plaatst met een zichtbare tepel wordt geblokkeerd en aan de andere kant worden de meest bizarre filmpjes en foto’s getolereerd. Natuurlijk hoef je niet alles te bekijken, maar als het in je nieuwsoverzicht verschijnt, ontkom je er niet altijd aan.

‘Face to face’ iets tegen elkaar zeggen, is tegenwoordig vervangen door ‘Facebook to Facebook’. Via dit kanaal durven mensen als ze het niet met elkaar eens zijn, elkaar uit te maken voor rotte vis en meer. Reacties op berichten zijn doorspekt met grove uitlatingen, soms zelfs pure haat. Jammer, want je zou Facebook ook kunnen gebruiken om een normale discussie te voeren. Daar hoef je geen professor voor te zijn. Toch lijkt het allemaal niet uit te maken, het kan allemaal op Facebook, als er maar geen plaatjes van tepels bij staan.

En het kan nog erger… Bijvoorbeeld de pagina die zogenaamd op zoek is naar de waarheid omtrent de MH17. Volgens de aanhangers van de ‘False Flag’ theorie is het normaal dat de harde waarheid moet worden getoond. Dus op de pagina worden gewoon de gruwelijke en vaak herkenbare beelden van de slachtoffers van de vliegramp geplaatst. Nabestaanden worden als crisis acteur of actrice bestempeld, mensen die volgens hen meespelen in het complot. Iedereen heeft natuurlijk recht op een mening en we hebben allemaal vrijheid van meningsuiting, maar waar zijn de normen en waarden gebleven?

Een verzoek aan Facebook om de gruwelijke foto’s te verwijderen, wordt niet gehonoreerd. Ze zijn van mening dat de foto’s niet in strijd zijn met de richtlijnen van de community. Zichtbare tepels zijn blijkbaar schokkender dan afgerukte lichaamsdelen, herkenbare dode volwassenen of kinderen.

Dus een tip voor iedereen die de behoefte heeft om naaktfoto’s te plaatsen… Kies een model wat al dood is, dan is het blijkbaar geen enkel probleem voor Facebook.

 

 

WIJ NEDERLANDERS – 23 oktober 2014 (geplaatst op Facebook)

Ik ben blijkbaar niet de enige die soms geschokt is door de dingen die mensen tegen elkaar op Facebook zeggen. De laatste tijd valt het me namelijk op dat iedereen elkaar net zo makkelijk uitmaakt voor rotte vis. Al eerder heb ik aangegeven dat volgens mij ‘vrijheid van meningsuiting’ zijn grenzen heeft. Dat we hierbij niet onze normen en waarden moeten vergeten. Momenteel zijn er veel mensen die ineens menen alles te kunnen zeggen wat op hun hart ligt en hierbij zijn de woorden die gebruikt worden, zwaar beneden peil. Kankerjood, tyfus zwarte… en ga zo maar door. Ik kan me enigszins voorstellen dat sommige mensen zich hierdoor niet geliefd voelen. Het is ook blijkbaar heel makkelijk om in je reactie even dit soort commentaren neer te zetten. Het zou een stuk lastiger zijn als je dit in iemands gezicht moest zeggen. Hier is echt lef voor nodig.

O.a. Facebook is voor veel mensen dus een medium geworden om hun gal te spuwen, bittere woorden en teksten die een samenleving geen goed doen. Jammer, want Facebook zou ook gebruikt kunnen worden om een normale discussie te voeren over verschillende meningen. Zonder schelden, gewoon met fatsoen. Zoals ik ook al schreef in mijn boek: ‘je hoeft echt geen professor te zijn om een normaal taalgebruik te hanteren’.

Toevallig stuitte ik op de onderstaande site. Hier worden racistische uitspraken van mensen (via Facebook etc.) in het zonnetje gezet. Ook nog eens met de volledige naam erbij. Misschien moet iedereen daar eens een kijkje nemen om te zien wat wij ‘Nederlanders’ eruit gooien. Ik schrok ervan.

Op zich een goed initiatief dus, op één belangrijk punt na… Tussen alle reacties heb ik weinig teksten kunnen ontdekken die juist tegen de autochtonen gericht zijn. Dus het beeld van deze website is erg eenzijdig en dus vertekend. Ik kan jullie verzekeren dat ik met eigen ogen heb gezien dat deze foute communicatie wederzijds is. Zelfs al is er geen ras, kleur of geloof in het spel, mensen vinden altijd wel iets om elkaar de huid vol te schelden.

Schei hier mee uit, je verziekt hiermee een vreedzame multiculturele samenleving. Wil je eindigen in een land vol met haat en geweld? Nee toch? Je mag best voor je mening uitkomen, maar doe dit op een vreedzame manier.